Γιατί ὅμως ὁ Κύριος ὁμιλεῖ ἔτσι; Γιατί ἐνθαρρύνει τὸν παράλυτο; Ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν συνάφεια τῶν λόγων τοῦ Κυρίου, ὁ παράλυτος ἦταν ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὶς πολλές του ἁμαρτίες. Φοβόταν μήπως οἱ τόσες ἁμαρτίες του γίνουν ἐμπόδιο στὴν θεραπεία του. Σκεπτόταν: Ἐὰν ὁ Κύριος γνωρίζῃ τὶς μεγάλες ἁμαρτίες μου, μήπως ἀρνηθῇ νὰ μὲ θεραπεύσῃ; Ὁ Κύριος λοιπὸν διέγνωσε αὐτὴν τὴν ἀγωνία τοῦ παραλύτου. Καὶ γι’ αὐτὸ τὸν ἐνθαρρύνει. Τὸν ὀνομάζει στοργικὰ «τέκνον», ἐπειδὴ εἶναι κι αὐτὸς πλάσμα του. Καὶ τὸν διαβεβαιώνει: Παιδί μου, οὔτε οἱ ἁμαρτίες σου οὔτε ἡ ἀσθένειά σου θὰ κυριαρχήσουν ἐπάνω σου. Καὶ μᾶς δείχνει ἔτσι ὁ Κύριος μέ τή στάσι του αὐτὴ ὅτι εἶναι φιλεύσπλαγχνος στὸν πόνο μας, παρηγορητὴς στὴν ἀπελπισία μας, συμπονετικὸς στὴν ἀπογοήτευσί μας, ἕτοιμος νὰ μᾶς θεραπεύσῃ.
Αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι κανόνας γιὰ ὅλες τὶς περιπτώσεις ἀσθενειῶν. Διότι δὲν πάσχουν ὅλοι οἱ ἀσθενεῖς ἐξ αἰτίας προσωπικῶν τους ἁμαρτιῶν, οὔτε πάλι ὅλοι ὅσοι ἁμαρτάνουν ἀναγκαστικὰ ἀρρωσταίνουν. Εἶναι ὅμως ἀλήθεια ὅτι οἱ ἀσθένειες εἰσῆλθαν στὸν κόσμο λόγῳ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος. Ὁ Θεὸς δὲν ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ ἀρρωσταίνῃ. Οἱ ἀρρώστιες εἰσῆλθαν στὸν κόσμο μαζὶ μὲ τὴν φθορὰ καὶ τὸν θάνατο ὡς συνέπεια τῆς ἁμαρτίας. Καὶ τὶς ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς στοὺς ἀνθρώπους εἴτε γιὰ παιδαγωγία καὶ διόρθωσι, εἴτε γιὰ δοκιμασία καὶ καλλιέργεια τῆς ἀρετῆς.
Αὐτὸ ὅμως ποὺ ἔχει μεγάλη σημασία γιὰ τὴν δική μας ζωὴ εἶναι νὰ μάθουμε νὰ ἱεραρχοῦμε σωστὰ τὰ πράγματα. Διότι κι ἐμεῖς διατρέχουμε τὸν κίνδυνο νὰ δίνουμε μεγαλύτερη σημασία στὶς ἀσθένειες τοῦ σώματός μας παρὰ στὰ πάθη τῆς ψυχῆς μας. Ὅταν ἀρρωστήσῃ τὸ σῶμα μας, τρέχουμε στὰ καλύτερα Νοσοκομεῖα. Κι ὅταν βαραίνῃ ἑπομένως ἡ ψυχή μας ἀπὸ ἁμαρτίες, νὰ τρέχουμε πολὺ προθυμότερα στὸ ἰατρεῖο τοῦ Θεοῦ, στὸ Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως. Πρῶτα ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς μας καὶ μετὰ ἡ ἴασι τοῦ σώματος.
Γι’ αὐτὸ μόνον σκανδαλίζονται ἆραγε οἱ Φαρισαῖοι; Ὄχι ἀσφαλῶς. Ἡ κατηγορία τῆς βλασφημίας ἦταν ἡ ἀφορμή. Αὐτοὶ σκανδαλίζονται περισσότερο ἀπὸ φθόνο καὶ ζήλεια. Διότι πόσες φορὲς εἶχαν δεῖ τὸν Κύριο νὰ θεραπεύῃ μὲ θεϊκὴ ἐξουσία πολλὲς ἀσθένειες καὶ νὰ διώχνῃ δαιμόνια; Καὶ ὅλα αὐτὰ ἦσαν σημάδια ὅτι ὁ Κύριος εἶχε ὑπεράνθρωπη δύναμι, θεϊκή. Ἀλλὰ αὐτοὶ ἦσαν ζαλισμένοι ἀπὸ τὸν φθόνο τους. Καὶ ὁ Κύριος τοὺς προσφέρει κι ἕνα ἀκόμη ἀδιαμφισβήτητο σημεῖο τῆς θεότητός του: Τοὺς δείχνει ὅτι ὡς Θεὸς γνωρίζει τὶς ἐμπαθεῖς σκέψεις τους. Τοὺς δίνει νὰ καταλάβουν ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ «ἐτάζων καρδίας καὶ νεφρούς» (Ψαλ. ζ΄ 10). Βλέπει στὰ βάθη τῶν καρδιῶν τους τοὺς διαλογισμοὺς αὐτοὺς καὶ τοὺς λέγει: Γιατί σκέπτεσθε σκέψεις κακὲς καὶ κακοπροαίρετες μέσα στὶς καρδιές σας; Καὶ κατόπιν ὁ Κύριος προχωρεῖ στὸ θαῦμα. Ἀπὸ τὴν ὅλη ἐξιστόρησι τοῦ θαύματος ὅμως δὲν φαίνεται νὰ μετενόησαν οἱ Φαρισαῖοι καὶ νὰ ἀνεγνώρισαν τὴν θεϊκὴ ἐξουσία τοῦ Κυρίου. Πόσο φοβερὸ λοιπὸν πάθος εἶναι ὁ φθόνος καὶ ἡ ζήλεια! Ἂς προσέχουμε πολύ!
![](https://4.bp.blogspot.com/-Fo_dwTyOuzU/UO_OqgilqwI/AAAAAAAAK5c/ciS4ZtOdlY8/s320/cross_divider.png)
Πηγή: < https://www.osotir.org/ >